DE 15 VRAGEN AAN:  Francis Waage-Capel

We zijn te gast bij Francis Waage-Capel
 

1. Naam/Leeftijd/Functie/Roots?
   Mijn naam is Francis Waage-Capel. Ik ben grootgebracht in het mooie Laakkwartier. Inmiddels woon ik al ruim 30 jaar in Voorburg. Ik ben getrouwd met Ruud en ben trots op mijn twee kinderen: een zoon, Jack (23), en een dochter, Lynn (19). Ik werk als ambtelijk secretaris en haal veel energie uit samenwerken en organiseren.
   
   
   
   
   
   
   
   
   
   
   
   
   
    

2. Bij welke afdeling(en) heb je gewerkt?
   Ik ben begonnen bij het Bedrijfsbureau Operationele Dienst (BOD) op Loosduinen, later Bureau Paraatheid. Ron van der Harst heeft mij ooit aangenomen, alweer 23 jaar geleden. Ik werd door Ruud Heijdra en Piet Pronk, toen nog van Brandweer Haaglanden, rondgeleid. Samen met Jan Mollenman, Ellen van Emstede en de weekendplanners: Cees Barth, Zeeg Cras en Jeff Roggeveen maakten wij de dienst. Het was toen nog een drieploegenrooster. De dienst maakten we met kleurpotloden en een gum. Wat een tijd was dat! We hadden een meeluisterkastje op de kamer. Dat was handig voor als er grote incidenten waren. Handig om de aflossing van voertuigen bij grote incidenten te regelen en de inwendige mens te verzorgen (eten en drinken). Eventueel artikelen (mensen extra in dienst roepen) of eventueel het crisisteam oproepen. Toen we regionaal werden, was er sprake van dat Bureau Paraatheid met minder mensen kon werken. Ik ben toen voor een paar maanden gedetacheerd geweest bij Brandveilig Leven. In mijn nevenfunctie als OR-lid ben ik ook tijdelijk Anke Eilander gaan ondersteunen. Uiteindelijk heb ik in totaal 19 jaar bij Bureau Paraatheid gewerkt. Toen Anke met pensioen ging, was de OR op zoek naar een nieuwe ambtelijk secretaris. Ik besloot de uitdaging aan te gaan en te solliciteren. Tot op heden heb ik daar geen spijt van gehad.
   
   
   
   
   
   
   
   
   
   
   
   
    

3. Wat was je favoriete afdeling?
   Ik kan niet één favoriete afdeling aanwijzen maar ik werk het liefst op een plek waar samenwerking centraal staat en waar je echt samen resultaten behaalt. Werken voor de ondernemingsraad als ‘team Zwitserland’ is voor mij een nieuwe ervaring. Iedere dinsdag komt het dagelijks bestuur van de OR bij elkaar om te vergaderen. Samen met Pascal Pronk, Patrick Beijersbergen, Alice Buts en Robert van den Oever hebben we goede gesprekken. Onlangs is Michel Mebius gestopt met OR-werkzaamheden, maar ook hij maakte deel uit van deze gesprekken. Ik heb nu meer te maken met de mensen uit de zogenoemde ‘toren’ maar ik werk ook nog steeds graag op de kazernes. Daarnaast ben ik ook collegiaal ondersteuner en neem ik een kijkje in de keuken bij de bestuursleden van De Rode Haan.
   
   
   
   
   
   
   
   
   
   
   
   
   
   
   
   
   
   
   
    

4. Wat ben je voor soort collega?
   Ik ben een collega die graag klaarstaat voor anderen. Ik ben betrokken, werk graag gestructureerd en houd van een goede sfeer met ruimte voor humor. Een dag niet gelachen is een dag niet geleefd.
    

5. Wat was je absolute hoogtepunt bij de VRH?
   Het Sinterklaasfeest, de Frank-borrel, ik ben zelfs een keer met een limousine thuis opgehaald, de uitjes met de afdelingen, een 24-uursdienst draaien in de operationele dienst. Een spelletje kaarten bij Paraatheid tijdens de lunchpauze (pesten) en dan vreselijk veel lol hebben als iemand 24 kaarten moet pakken.
   
   
   
   
   
   
   
   
   
   
   
   
   
   
   
   
   
   
   
   
   
   
   
    

6. Wat was je dieptepunt bij de VRH?
   Dieptepunten zijn voor mij de collega’s die zijn overleden. Het hoort bij het leven, maar soms is het moeilijk te begrijpen dat mensen je zo ineens ontglippen en je ze nooit meer terugziet.
    

7. Welke naam komt er gelijk bij je naar boven als je aan de VRH denkt?
   Dat zijn er eigenlijk best veel maar ik beperk me tot de mensen met wie ik veel en heel lang mee heb samengewerkt of nog steeds mee samenwerk: Cees Barth, Rob Emke, Ellen van Emstede, Alice Buts, Martin Kloor, Kenneth Inderson, Michel Mebius, Pascal Pronk en Patrick Beijersbergen van Henegouwen. Als ik eenmaal begin, kan ik zo een heel boekwerk vullen.
    

8. Wie was jouw beste leermeester binnen de VRH?
   Ik heb van meerdere mensen veel geleerd. Vooral collega’s die de tijd namen om kennis te delen en mij te helpen groeien zoals Ron vdr Harst, Kenneth Inderson en Pascal Pronk.
    

9. Heb je vrienden bij of heb je vrienden overgehouden aan de VRH?
   Ja, zeker. Door het werk bouw je vaak vriendschappelijke banden op en ontmoeten we elkaar nog wel eens na het werk: Ellen van Emstede, Cees Barth, Dave Schnitger, Michel Mebius, Pascal Pronk, Patrick Beijersbergen, Alice Buts, Anke Eilander en Cora Hertog.
    

10. Wat was het meest indrukwekkende werk gerelateerde gebeurtenis ooit in de tijd dat je bij de VRH werkt(e) die je altijd zal bij blijven?
    Toen ik net bij Bedrijfsbureau Operationele Dienst (BOD) begon te werken, hadden we nog piket. Bij grote incidenten werden we opgeroepen. Zo vond ik de explosie in 2003 aan het Hobbemaplein en de terreurdreiging aan de Gouverneurlaan bijzonder om mee te maken. Mijn eerste 24-uursdienst op Loosduinen was ook een hele ervaring. We hadden toen nog de grote kraan staan. Ik mocht met Ben Nies en Theo Gootjes mee op pad. Ik was net binnen, had één kop koffie op, en we kregen een uitruk. Ik kwam die dag pas tegen etenstijd terug en was gesloopt. Rick Rijntjes was mijn mentor. Die nacht heb ik de halve nacht wakker gelegen met mijn kleding aan om geen uitruk te missen. Momenten van grote incidenten of crisissituaties maken altijd indruk. Dan zie je wat teamwork en inzet echt betekenen.
    
    
    
    
    
    
    
    
    
    
    
    
    
     

11. Heb je een piketfunctie, heb je er één gehad of wil je er één?
    Ja, ik heb een piketfunctie gehad. Het vraagt veel flexibiliteit, maar geeft ook voldoening omdat je echt iets bijdraagt.
     

12. Wat vind je de gezelligste kazerne van de regio?
    De gezelligheid zit voor mij niet zozeer in de plek, maar in de mensen. Overal waar een goede sfeer is, voel ik mij thuis. Als je mij zoekt, ben ik regelmatig aan het werk op een kazerne. Zo zie je nog eens iemand.
     

13. Wat heb je met de regio Veiligheidsregio Haaglanden?
    Ik ben geboren en opgegroeid in deze regio en voel me hier echt thuis. Als kind ging ik op kerstbomenjacht, hing het touwtje gewoon uit de deur en later stond ik te dansen in de Marathon. Wat mij vooral verbindt, is de mentaliteit van mensen: betrokken, nuchter en altijd bereid om elkaar te helpen. Dat zie ik ook terug in de organisatie. Ik ben er trots op dat ik bij de Veiligheidsregio Haaglanden werk. Het voelt als een warme omgeving waar hulpverlening en omkijken naar elkaar vanzelfsprekend zijn.
     

14. Als je voor één dag je eigen projectteam mocht samenstellen, wie zaten daar dan in?
    Dat vind ik best een lastige vraag, want idealiter zou dat bijna neerkomen op een hele afdeling. Voor mij gaat het minder om specifieke personen en meer om de kwaliteiten die mensen meebrengen. Ik zou vooral kiezen voor een team van mensen die elkaar aanvullen: betrokken, ook buiten de standaard kaders, deskundig, positief ingesteld en met een goed gevoel voor humor. Juist die combinatie zorgt ervoor dat je elkaar versterkt, prettig samenwerkt en uiteindelijk tot betere resultaten komt. Als ik dan toch nog namen moet noemen is dat het dagelijks bestuur van de OR. Pascal Pronk, Patrick Beijersbergen, Alice Buts, Robert van den Oever en ook nog Michel Mebius, ondanks dat hij gestopt is.
     

15. Wil je nog ergens op terugkomen?
    Op dit moment heb ik niet iets waar ik direct op zou willen terugkomen. Voor mij ligt de focus vooral op hoe we samenwerken: in persoonlijk contact blijven, elkaar opzoeken, verbinden en elkaar helpen om te blijven ontwikkelen. Dat is voor mij wat het werk echt waardevol maakt.
    
    
    
    
    
    3-7-2026