Gertjan van Yperen 15 | PV de Rode Haan

DE 15 VRAGEN AAN: GERTJAN VAN YPEREN

Deze keer zijn we te gast bij Gertjan van Yperen op de afdeling vakbekwaamheid.

Naam/Leeftijd/Functie/Roots?
Mijn roots binnen de brandweerwereld liggen bij het bedrijfsleven, bedrijfsbrandweren. In 1985 startte ik met mijn eerste opleiding, brandwacht tweede klas, waarna ik begon aan een lange reeks van opleidingen binnen het brandweerwezen. Inmiddels ben ik 62, geboren in Delft en opgegroeid en getogen in Pijnacker. Na 36 repressieve jaren ben ik sinds 2 jaar niet meer operationeel. Sinds 2021 is mijn functie specialist leren en ontwikkelen binnen de afdeling vakbekwaamheid. Ik hou mijvoornamelijk bezig met het opleiden van bevelvoerders en trainen van leidinggevende.
Op welke kazernes heb je gezeten?
Naast diverse bedrijven werd ik in 1987 lid van het brandweerkorps Pijnacker wat gehuisvest was in de toenmalige kazerne aan de Emmastraat. Daarna werden Delft, Leidschendam-Voorburg en Rijswijk kazernes waar ik gestationeerd ben geweest.
Wat was je favoriete kazerne?
Zoals hierboven aangegeven ben ik, o.a. als officier van dienst, op diverse kazernes te gast geweest. En dat is ook precies zoals het voelde waardoor ik niet specifiek een kazerne kan noemen als zijnde favoriet, ik voelde me overal altijd welkom. En dat is nog steeds zo, je kunt een willekeurige kazerne binnen lopen en er is altijd wel een bakkie en een praatje. Dat maakt de Brandweer wat mij betreft een unieke organisatie.
Wat ben je voor soort brandweerman?
Ik zou zeggen een inhoudelijke. Hiermee bedoel ik dat ik altijd de verdieping wil zoeken om daarmee mezelf scherp te houden met betrekking tot de uitvoering van het werk. Persoonlijk ben ik van mening dat ons werk een hoge mate van afbreukrisico heeft. Ik heb voor mezelf altijd het uitgangspunt aangehouden dat iedereen weer veilig huiswaarts moet keren, wat er ook gebeurd. Dat bewust zijn hoort wat mij betreft onlosmakelijk bij ons werk. Een ieder is verplicht, aan zichzelf maar zeker ook aan de collega’s, hier een professionele invulling aan te geven.
Wat was je absolute hoogtepunt bij de brandweer?
Het mooie in mijn brandweercarrière is dat dit door de jaren heen meerdere dingen zijn geweest, grote en kleinere gebeurtenissen. Dit zijn repressieve successen, klussen die je met collega’s naar een goed en veilig resultaat brengt. Persoonlijk haal ik veel voldoening uit het bijdragen tot het verbeteren van ons werk. Een aantal projecten waar ik aan heb mogen deelnemen zijn daar voorbeelden van zoals het ontwikkelen van het regionale gevaarlijke stoffen team (huidige GSE), het opzetten van de kernplatforms en het ontwikkelen van het BAS-team. Het mogen bijdragen aan het opleiden van collega’s lijkt misschien kleiner maar geeft mij steeds weer een enorme boost om dit werk te doen. Het afleveren van opgeleide collega’s is iedere keer weer een hoogtepunt op zich.
Wat was je dieptepunt bij de brandweer?
Dieptepunt klinkt zwaar voor waar je met passie en toewijding zoveel jaren aan verbonden bent. Gelukkig is mij gedurende mijn repressieve carrière bespaart gebleven dat ik collega’s tijdens repressieve werkzaamheden ben verloren, ook al heeft dat op bepaalde momenten weinig gescheeld. Het hebben van veel collega’s betekent helaas ook dat met regelmaat er slecht nieuws op persoonlijk vlak is. Het overlijden van collega’s door bijvoorbeeld ziekten zijn voor mij wel echte dieptepunten. Helaas zijn (te)veel collega’s ons te vroeg ontvallen.
Welke naam komt er gelijk bij je naar boven als je aan de brandweer denkt?
Dat zijn er te veel om op te noemen. De brandweer is een echte mensen mensen bedrijf waardoor er in al die jaren velen namen de revue zijn gepasseerd. Dat maakt het wat mij betreft ook zo intrigerend, mooi en leuk. Ik heb het voorrecht mogen hebben om binnen de brandweerwereld, zowel regionaal, interregionaal en internationaal mensen te ontmoeten en te leren kennen. Daar zitten vele tussen waar ik regelmatig aan denk en die ik gelukkig ook nog zie en spreek.
Wie was jou beste leermeester binnen de brandweer?
De brandweer is een lerende organisatie waar je iedere dag kunt leren. Ik leer dagelijks van collega’s, de kennis en ervaring is enorm. Maar als ik dan toch namen moet noemen zijn dit voor mij personen die mij vanaf het begin van mijn brandweerloopbaan hebben gevormd, Arie Coodee (inderdaad de vader van Sander) en Joop Jongsten. Beiden helaas ons al ontvallen. Martin Nijssen is een andere naam, ik heb in 1996 met Martin de officiersopleiding gedaan en sindsdien veel van hem geleerd.
Heb je vrienden bij of heb je vrienden over gehouden aan de brandweer?
Zeker wel. Ik heb het genoegen gehad breed binnen de organisatie te mogen werken waardoor ik veel mensen goed heb leren kennen. Zoals ik al zei vind ik de brandweer een echt mensen mensen bedrijf. Het draait om oprechte aandacht voor elkaar en dat krijg ik in de breedte maar zeker van een aantal in het bijzonder. En als ik ook nu weer namen moet noemen zijn dit Alfred Ottink (jawel de vader van Martin) en Arjen Braat. Beiden inmiddels genietend van hun FLO maar gezamenlijk nog altijd de drie musketiers.
Wat was de meest indrukwekkende uitruk ooit die je altijd zal bij blijven?
Ik realiseer mij dat het er velen zijn, in 36 jaar repressieve werkzaamheden is heel wat gebeurd en gedaan. Maar als ik er eentje specifiek moet noemen is dat voor mij één van mijn eerste grote branden als officier van dienst geweest, de brand in de sportzaak Maltha in de oude binnenstad van Delft 2003. Een brand die ogenschijnlijk onder controle leek escaleerde in zeer korte tijd tot een oncontroleerbare brand waarbij meerdere panden betrokken raakten. Twee collega’s waren net op tijd buiten waarna een uren lange strijd volgde om deze brand onder controle te krijgen. Deze brand heeft mij doen beseffen dat brandbestrijding altijd een factor onvoorspelbaarheid in zich heeft. Een wijze les.
Heb je een specialisme of heb je er één gehad of wil je er nog één?
Vanuit mijn bedrijfsbrandweer achtergrond heb ik in mijn begin jaren mij veel bezig gehouden met het specialisme OGS, iets wat vanuit de bedrijfsachtige omgevingen vertrouwd en bekend was. OGS stond toentertijd nog in de kinderschoenen en ik heb de periode mogen meemaken dat zowel lokaal, regionaal als landelijk er vorm gegeven werd aan een professionele IBGS-organisatie. Later ben ik me meer gaan richten op brandbestrijding en dat heeft tot op de dag van vandaag mijn interesse en aandacht. Met Paul Huls ben ik op zoek gegaan naar de verdieping in brandbestrijding wat tot gevolg heeft gehad dat wij samen meerdere internationale opleidingen hebben gevolgd en brandbestrijding binnen Haaglanden mede verder vorm hebben gegeven. Mijn huidige functie zie ik ook als een specialisme, het opleiden van personeel is een belangrijk onderdeel binnen de organisatie. Kennis overdragen is belangrijk en mooi om te kunnen doen. De resterende jaren dat ik binnen het bedrijf werkzaam ben (nog 1 kerstboom) kan ik daar al mijn energie prima in kwijt.
Wat vind je de gezelligste kazerne van de regio?
Deze vraag staat wat mij betreft direct in relatie met vraag 3, ik ben binnen Haaglanden 23 jaar officier van dienst geweest en heb mij altijd welkom gevoeld op alle kazernes. In de periode dat ik werkzaam was bij de afdeling operationele voorbereiding was OV een aantal jaar gevestigd op de YP, het politieopleidingscentrum in Leidschenveen. Het niet werkzaam zijn op een brandweerkazerne heb ik toen wel als een gemis ervaren. De YP op de YP was blij dat hij weer richting een kazerne mocht, in dit geval was dat Loosduinen. Naast de beroepskazernes voel ik mij ook altijd welkom op de vrijwillige kazernes binnen onze regio. Ik heb bewondering voor de inzet en motivatie die binnen deze kazernes wordt opgebracht. Zij vormen een belangrijk onderdeel van Brandweer Haaglanden en het is er altijd gezellig.
Wat heb je met de regio Veiligheidsregio Haaglanden?
Ik ben geboren en getogen in deze omgeving. Ik hou van de dynamiek van de stad en vind het heerlijk om na een hectische werkdag mijn dorpse straatje in te rijden. Als werkgebied vind ik Haaglanden fantastisch, het heeft werkelijk alles in zich wat het constant uitdagend maakt. Gekscherend zeg ik wel eens ‘we hebben alles behalve een vliegveld’, maar daarvan ligt er eentje vrijwel direct naast ons verzorgingsgebied en zijn we omgeven door aanvliegroutes.
Als je voor één dag je eigen autospuit mocht samenstellen, wie nam je dan mee?
Er zijn binnen ons bedrijf veel mensen waarmee ik een brand durf te blussen. Ooit heeft Jos Dijkgraaf in Zweden een autospuit samengesteld bestaande uit officieren: Jeffrey Schamper, Arwin v/d Zande, John Bergenhenegouwen, ik en Jos als bevelvoerder. Uiteindelijk is ook dat goed gekomen 😊
Wil je nog ergens op terugkomen?
Ik gebruik tijdens het beantwoorden van de bovenstaande vragen meerdere keren het woord ‘bedrijf’. Regelmatig wil ik ook nog wel eens het woord ‘vereniging’ gebruiken. Ik maak dan het vergelijk tussen de brandweer als bedrijf en het zijn van een vereniging als brandweer. Daar zit dan een tikje cynisme in omdat ik van mening ben dat we als professioneel bedrijf af en toe teveel neigen naar een gezellige vereniging waar (tot op bepaalde hoogte) alles moet kunnen. Ik kan me daar wel eens aan storen. En toch moeten we dat ook gewoon af en toe doen en zijn, een vereniging. Wij zijn geen normaal bedrijf, wij doen geen normaal werk ook al wordt dat misschien wel vaak zo ervaren en beschouwt. Zoals ik al zei zijn wij aan elkaar verplicht om elkander in de gaten te houden. Zowel tijdens incidentbestrijdingen als gedurende de tijd dat we met elkaar de werkzame uren doorbrengen. Lief en leed delen hoort bij wie wij zijn. De personeelsvereniging is wat mij betreft daar een constant verbindende factor in, waarvoor dank.

2-3-2026