PV de Rode Haan
Menu

DE 15 VRAGEN AAN: PASCAL PRONK
Vandaag zijn we bij Pascal Pronk en zijn we te gast op kazerne Centrum Den Haag.
-
Naam/Leeftijd/Functie/Roots?
Pascal Pronk, ik ben van 06-06 1977 dus op het moment van schrijven 48 jaar. Ik ben geboren en getogen in Scheveningen en daar woon ik nog steeds. Ik kom uit een hulpverleners gezin. Mijn vader was brandweerman, mijn moeder werkte bij de politie en mijn broer werkt al jaren bij de ANWB. Ik ben getrouwd met Sieteke en heb drie dochters Bo, Amber en Zara. Thuis heb ik dus niets te vertellen. Hahaha….
-
Op welke kazernes heb je gezeten?
Begonnen in 1999 op Archipel, vervolgens duiker geworden op Centrum tot 2009, plv ploegchef op Leidscheveen (2009), plv ploegchef op Loosduinen 2010/2011) waarnemend ploegchef op Haagse Hout(2012), ploegchef Loosduinen (2013 t/m 2016), ploegchef Centrum (2016 t/m 2019), Teamhoofd Team 2 Delft/Centrum (2019 t/m2020) en weer ploegchef aan het Centrum (2020 t/m heden)
-
Wat was je favoriete kazerne?
Centrum zonder twijfel. Naast één van de drukste ook de meest bijzondere. Een mooie mix van mensen jong en oud maar gedreven en in elke vorm een gecontroleerde chaos, zo noem ik het altijd. Ik houd daarvan. Daaraan gekoppeld het specialisme duiken en je hebt me. Jammer dat, door allerlei redenen het specialisme, zo verandert is. Tijd voor een nieuwe generatie en een nieuwe uitdaging denk ik.
-
Wat ben je voor soort brandweerman?
Als manschap was ik denk ik een gedreven maar sociale collega die graag het voortouw nam. En als leidinggevende ligt dat in het verlengde. Ik denk dat ik mezelf het beste kan omschrijven als authentiek leider. Bij authentiek leiderschap draait alles om zelfbewustzijn, verbinding en empathie. Ik volg het liefste mijn eigen waarden en overtuigen, maar houden tegelijkertijd rekening met de waarden en overtuigingen van anderen. Dit leidt hopelijk tot een werkomgeving waarin open gecommuniceerd wordt en werknemers gemotiveerd worden, er een veilige werksfeer heerst en ik collega’s stimuleer door een positieve werkhouding productiever te worden. De personeelsvereniging De Rode Haan is daar een mooi voorbeeld van. Ik vind het geweldig om d.m.v. sport en vertier te organiseren mensen bij elkaar te brengen.
-
Wat was je absolute hoogtepunt bij de brandweer?
Dat zijn er eigenlijk heel veel maar als ik dan moest kiezen dan zijn dat er twee. De basisopleiding. Wat heb ik daar veel geleerd en zo vreselijk gelachen en dat geldt ook voor de onder brandmeester opleiding om bevelvoerder te worden.
-
Wat was je dieptepunt bij de brandweer?
Ik ken eigenlijk geen dieptepunten bij de brandweer. Ik ben een optimist waarbij het glas niet halfvol is maar eigenlijk zelfs altijd driekwart. Ik probeer altijd mee te denken oplossingen te vinden maar ook kritisch te zijn als zaken in mijn ogen niet goed gaan. Maar ik besef me altijd weer dat we alles in perspectief moeten zien. Bij defensie waar ik voor de brandweer heb gewerkt heb ik zowel Nederland als in het buitenland veel ellende gezien op eigenlijk best jonge leeftijd. Als je dan beseft dat je uit een goed nest komt, het privé goed voor elkaar hebt en gezond bent, dan kunnen wij in ons vak alleen maar trots zijn als wij ergens komen om mensen in nood of in een vervelende situatie te helpen. Hoe mooi is dat!
-
Welke naam komt er gelijk bij je naar boven als je aan de brandweer denkt?
Mijn vader. Ik ben als kind opgegroeid met de brandweer, bekend met de 24 uurs dienst van kinds af aan. De stress bij mijn moeder gezien als er iets erg was gebeurt in Den Haag en mijn vader dienst had. (toen waren er nog geen mobiele telefoons) Mijn vader belde pas uren later bij de cellenbrand terwijl er op het journaal al bekend was dat er brandweermensen waren vermist. Toen ik uit de opleiding als aspirant aan archipel werd geplaatst en door toeval ook nog bij mijn vader in de ploeg kwam was ik daar stiekem ook wel heel trots op.
-
Wie was jou beste leermeester binnen de brandweer?
Uiteraard vele. Maar een aantal namen wil ik wel noemen met één in het bijzonder. Collega’s zoals Jos Dijkgraaf, Koos Hozee, Kenneth Inderson, Rodney de Koning en Roel Barberien waren voor mij collega’s waar ik veel van geleerd. Maar Martin Kloor is toch wel echt iemand waar ik latijd een voorbeeld aan heb genomen. Martin was mijn plv ploegchef aan archipel waar ik tijdelijk was geplaatst als voorbereiding op mijn instructeursfunctie. Ik vond mijzelf een hele bink en deed ook wel eens dingen die niet mochten. Martin heeft mij toen op zo’n indrukwekkende wijze verteld wat er van mij verwacht werd als brandweerman dat ik dit altijd als voorbeeld heb gehouden. Martin wordt zwaar onderschat wat hij betekend heeft voor zowel de organisatie als voor veel individuen. Vele hebben daar geen weet van. En hij is daar heel bescheiden in en ik weet zelfs dat hij het niet leuk vind dat dit hier nu staat maar het is wel waar. Voor hem maak ik een hele diepe buiging en zal proberen zijn voorbeeld te volgen.
-
Heb je vrienden bij of heb je vrienden over gehouden aan de brandweer?
Absoluut, de eerste is Michel Mebius, grote bek maar ook een heel groot hart en kan ik dag en nacht bellen als ik hem nodig heb. Maar ook mensen zoals Jos Dijkgraaf, Herman Bakker, Sander Kukler, patrick Beijersbergen, Tom Wiegman John Mansveld, Peter Hofland, William Meijvogel en Jeannot Plug komen nu op. Maar ik doe nog vele te kort. Als ik alleen al denk aan de intense samenwerking met de OR leden afgelopen jaren.
-
Wat was de meest indrukwekkende uitruk ooit die je altijd zal bij blijven?
Dat zijn er eigenlijk drie stuks. Eén wil ik niet benoemen en over praten de andere waren een incident met een jongetje onder de tram op de nieuwe parklaan. We hebben daar alles aan gedaan om hem te redden maar dat is helaas niet gelukt. Ongelooflijk hoe hard we daar gewerkt hebben en ondanks veel improviseren het ons niet gelukt is om hem te redden. Tweede is was een duikincident in de “pijp” tussen de eerste en de tweede haven. Ik was daar samen met Mounir Kalboussi duiker en hebben we daar een jongen die ik privé ook kende uit een auto gehaald. Na een gevecht onder water om hem los te krijgen heeft de ploeg hem gereanimeerd en is hij met hartslag vervoerd naar het ziekenhuis. Helaas is hij na drie dagen alsnog aan een second drowning overleden. De impact van “operatie geslaagd maar patient overleden” vond ik erg indrukwekkend. Ook wat er privé allemaal bij kwam kijken omdat ik tot op de dag van vandaag zijn familie nog dagdagelijks tegenkom in mijn omgeving. Verder ben ik veel incidenten vergeten totdat ik door de stad rijd en pas merk dat ik wat ik waar mee gemaakt heb met mooie en slechte incidenten.
-
Heb je een specialisme of heb je er één gehad of wil je er nog één?
Ik heb de eerste jaren gedoken en duikploegleider geweest. Daarna ben ik bevelvoerder geworden. Waarschijnlijk omdat ik niet zoveel kon, Hahaha…..
-
Wat vind je de gezelligste kazerne van de regio?
Loosduinen. Altijd wat……
-
Wat heb je met de regio Veiligheidsregio Haaglanden?
Alles! Mijn werkgever en een mooie mengelmoes van cultuurtjes waar nog veel meer te winnen is als we de goede dingen echt weten te verbinden.
-
Als je voor één dag je eigen autospuit mocht samenstellen, wie nam je dan mee?
chauffeur Michel Mebius
Bevelvoerder Martin Kloor
Nr1. Jeroen Lorié (beest. Loopt door muren als het moet)
Nr 2. Peter Hofland (zeurt niet en onwijs technisch)
Nr 3. Johan Caspers (verzint altijd iets als de rest het niet meer weet)
Nr4. John Mansveld (gewoon omdat het John is)
Zelf zou ik op nr 7 gaan zitten, niks zeggen (zal moeilijk zijn) en alleen maar genieten.
Ik zou overigens nog wel 5 autospuiten kunnen maken die hier niet voor onder doen.
-
Wil je nog ergens op terugkomen?
Ja graag. Ik wil graag aangeven dat ik echt de mooiste baan van de wereld heb. Ik ben nooit zo van de “ploegen” geweest maar veel meer van de “mensen”. Ploeg veranderen continu en mensen kom je overal tegen. Verder dank Jeroen dat ik dit mocht opschrijven. Hele leuke rubriek die ik ook graag lees van andere.
4-2-2026

